Opublikowano Dodaj komentarz

Ocieplanie płaszczyznowe

Co raz częściej przy planowaniu ocieplania wspomina się o ekologii. Ponieważ systemy ekologiczne funkcjonują na znacznie niższych parametrach, wymienniki energii cieplnej muszą zajmować duże powierzchnie. Najczęściej stosowanym układem jest podgrzewane podłogowe. Zbudowane jest z schematu rur z tworzywa polipropylenu umiejscowionych pod posadzką lub w wylewce. Niemalże nie wywołuje unoszenia się kurzu, więc jest dobry dla witalności. W porównaniu do standardowego podgrzewania zapewnia 15% zaoszczędzonej energii. Innowacyjnym rozwiązaniem jest ogrzewanie powierzchniowe ścienne. Posiada te same walory co podłogowe, ale rozróżnia je inny rozkład temperatur w pomieszczeniu. Jednakowoż nie jest ona tak sprzyjająca zdrowiu jak w układzie umieszczonym w podłodze. Najlepiej akceptowanym modelem dla domownika jest albowiem układ największe ciepło przy stopach, chłodniej przy głowie. W związku z powyższym w ocieplaniu podłogowym maksymalna temperatura podłogi nie może przekraczać 29 stopni. A w ściennym 35-45 stopni. Wobec powyższego podgrzewanie montowane w ścianie daje aż 160W/m2, a podłogowe 80-100W/m2. W systemie ściennym istotnym czynnikiem jest dobrze zaizolowane mury. Prawdopodobne jest, że większość energii zostanie absorbowana przez nie zaizolowane ściany. To rozstrzygnięcie doskonale sprawdzi się w salonach, pokojach do spania, gabinetach czy lokalach gdzie przebywają dzieci. Pozytywem układu mocowanego w ścianie jest zapobieganie powstawaniu grzybów, nie dochodzi także do wzbudzania się pyłu. Niezaprzeczalnym minusem mogą stanowić problemy z gospodarką płaszczyzn ścian. Należy bowiem uważać by nie przebić przewodu spirali.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *